Depresyonu Anlamak ve Anlatmak

Bu görünmez yükü; ne sadece bir makale soğukluğuyla, ne de sadece bir masal mesafesiyle anlatabiliriz. Ruhun bu sessiz kışını, mısraların nefesiyle harmanlanmış bir anlatıyla dile getirmek en doğrusu olacaktır.

Depresyon ,Ruhun Askıda Kalan Mevsimi..

Her sabah, güneşin doğuşuyla değil, göğsüne oturan o dilsiz devin ağırlığıyla açarsın gözlerini. Dünya döner, kuşlar uçar, insanlar bir telaşın peşinde koşar; ama senin için zaman, koyu bir pekmez gibi ağır ve yapışkan akmaktadır. Depresyon, bir hüzün sağanağı değil; ruhun mevsimsiz buz tutmasıdır. Bahar kapıdadır belki, ama senin pencerelerin içeriden buzlanmıştır; dışarıdaki yeşili ancak puslu bir rüya gibi seçebilirsin.

Yolların ucu görünmez, adımlar çamurda hapsolur, İçindeki o eski neşe, artık yabancı bir masal olur.

İnsanlar "Neyin var?" diye sorar. Bu soru, bazen bir uçurumun kenarında durana "Neden uçmuyorsun?" demek kadar beyhudedir. Çünkü kelimeler, o dipsiz kuyunun içinden yukarıya tırmanamaz. Anlatmak istersin; ama sesin, kendi boğazındaki o düğüme takılır kalır. Anlatmak, dumanı ele tutturmaya çalışmak gibidir. Sen yangını bilirsin de, dışarıdakiler sadece havada asılı kalan o gri kokuyu duyar.

Dile gelse bu yük, dağlar eğilir yükünden, Bir sızıdır sızar, ruhun en derin mülkünden.

Bu yükü anlatmanın tek yolu, dürüstlüğün o en yalın halidir. "Mutsuzum" demek yetmez; "Eksiliyorum" demelidir insan. "Yorgunum" demek kafi gelmez; "Ruhumun bataryası artık şarj tutmuyor" diye eklemelidir. Karşındakine, seninle birlikte o karanlık tünelin içine girmesini değil, tünelin çıkışında elinde bir fenerle sadece orada durmasını rica etmektir bu. Çünkü depresyon, anlatıldıkça yok olmaz; ama anlatıldıkça, paylaşılan bir ağırlığa dönüşür.

Görünmez bu yük, sırtında değil kalbinde bir sızı, Lakin bir el tutunca başlar, sönmüş ruhun parıltısı.

Unutma ki; en uzun gece bile şafakla sona ermeye mahkûmdur. Taşıdığın bu yük, senin kimliğin değil; sadece geçmekte olduğun o sarp yoldaki yorgunluğundur...